متوقف شدن فعالیت یک رسانه، اعم از چاپی یا الکترونیک اگرچه امری آشنا، دست کم برای اهالی رسانه، است، اما توقف فعالیت یک رسانه بدون مشخص بودن مرجع صادرکننده دستور، مصداق تخلف و قانون رسیدگی مورد استناد اتفاقی دور از ذهن است. اتفاقی که از زمان رخدادنش برای «سایت و اپلیکیشن فوتبال ۳۶۰» از شامگاه دوشنبه ۲۹ تیرماه تاکنون هیچ اطلاعات تازهای در موردش رسانهای نشده است. سکوت خبری در مورد دلیل این اتفاق، خواهناخواه، موجب به میان آمدن دلایلی، چون انتقادات مطرحشده در مورد عملکرد تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ شده است.
در این میان کسانی هم هستند که برای تحدید حق «آزادی بیان» ماده ۳ قانون مطبوعات و تعریف ارائهشده از «انتقاد سازنده» را در تبصره این ماده مستمسک قرار داده و مغایرت با این تعریف را دلیل احتمالی توقیف برمیشمارند و یا با نگاهی یکسونگر حق «آزادی بیان» را نه متضمن هر دو عبارت «مصونیت» و «مسئولیت» که تنها یادآور «مسئولیت رسانه» در قبال این حق تلقی میکنند. تمسک آنها به این ماده قانونی، اما با استدلالی روشن از سوی اساتیدی، چون مجید رضائیان، استاد دانشگاه و پژوهشگر ژورنالیسم رد میشود. او ضمن تاکید بر لزوم برخورداری از رویکرد مسئولانه در قبال حق آزادی بیان بهعنوان بخشی از وظیفه رسانه، بر لزوم برخورداری از مصونیت حقوقی بهعنوان بخشی از حقوق رسانه انگشت میگذارد و میگوید: «عمل به رویکرد مسئولانه توام با برخورداری از مصونیت حقوقی دو جزء تضمینکننده «آزادی بیان» است و برخورداری از «آزادی بیان» ازجمله شروط بقای رسانه به گونهای که هیچچیز نمیتواند زمینهساز محدودیت آن شود.»