خرید برند در برخی شرایط میتواند مصداق مصرف تجملی باشد و امنیت مالی را به خطر بیندازد. برای حفظ رشد مالی، باید تفاوت هزینههای ضروری، رفاهی و تجملی را شناخت و تعادل در مخارج را رعایت کرد.
محسن بیگی
مصرف برند زمانی تجملگرایی محسوب میشود که حداقل یکی از سه شرط زیر برقرار باشد. نخست، زمانی که قیمت پرداختی بیش از ارزش واقعی کالا بوده و خرید صرفاً به دلیل نام برند انجام شود، نه به دلیل کیفیت یا کارایی برتر. دوم، زمانی که هدف از خرید، نمایش اجتماعی یا کسب پرستیژ باشد، نه برطرف کردن یک نیاز واقعی. سوم، هنگامی که این هزینهها باعث کاهش پسانداز، سرمایهگذاری یا داراییهای مولد شده و امنیت مالی فرد را تهدید کند. در صورتی که هر یک از این شرایط وجود داشته باشد، مصرف برند بهعنوان مصرف تجملی در نظر گرفته میشود.
مصرف تجملی میتواند باعث کاهش پسانداز و سرمایهگذاری، افزایش وابستگی به درآمد فعال، کاهش امنیت مالی و ایجاد استرس شود. علاوه بر این، افراد ممکن است تحت فشار اجتماعی برای حفظ ظاهر، رقابت با دیگران یا نمایش سبک زندگی لوکس قرار بگیرند، حتی اگر توانایی مالی کافی نداشته باشند. این فشار میتواند آنها را به خریدهای غیرضروری و پرهزینه سوق دهد و در نهایت، رشد مالی را متوقف کرده و فرد را در چرخه افزایش هزینهها و بدهی نگه دارد.