وزیر بهداشت دولت چهاردهم وعده داده که در ۷ ماه آینده، ۶ هزار تخت بیمارستانی جدید به نظام سلامت کشور اضافه خواهد شد.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، هرچند امید می رود وعده وزیر بهداشت محقق شود اما بررسی آمارها و پروژههای ناتمام وزارت بهداشت نشان میدهد که تحقق این وعده نهتنها دور از واقعیت است، بلکه حتی پروژههای سالهای گذشته نیز به دلیل کمبود بودجه و مدیریت ناکارآمد، در نیمه راه متوقف شدهاند. حال این سوال مطرح است: آقای وزیر، این وعده بزرگ بر چه اساسی داده شده است؟
وعدههای غیرعملی یا آمارسازی؟
در سالهای اخیر، وعدههای غیرقابل تحقق درباره افزایش تختهای بیمارستانی به یکی از شعارهای همیشگی مسئولان تبدیل شده است. مهرماه ۱۴۰۲، شهید رئیسی، رئیسجمهور وقت، ادعا کرد که در دو سال دولت سیزدهم، ۱۵ هزار تخت بیمارستانی ساخته شده است. در حالی که کارشناسان حوزه سلامت تأکید دارند ساخت و تجهیز یک بیمارستان بهطور متوسط ۵ تا ۱۰ سال زمان میبرد.
حالا محمدضا ظفرقندی، وزیر بهداشت دولت چهاردهم نیز وعده داده که تا ۷ ماه آینده، ۶ هزار تخت جدید به ظرفیت بیمارستانی کشور اضافه خواهد شد. اما آیا این وعده واقعاً قابل تحقق است؟
پروژههای ناتمام فعلی
واقعیت این است که بسیاری از بیمارستانه>، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، با اشاره به ضعفهای جدی زیرساختهای سلامت، هشدار داده است: «بسیاری از بیمارستانهای کشور ۶۰ تا ۷۰ سال عمر دارند و کاملاً فرسودهاند. حتی بیمارستانهای مرجع مانند سینا نیز در شرایط بحرانی پاسخگو نیستند.»
وی همچنین به فرسودگی ناوگان اورژانس ۱۱۵ و ضعف پدافند غیرعامل در بیمارستانها اشاره کرده و گفته است: «در صورت وقوع جنگ یا زلزله، انبارهای دارویی و ژنراتورها خود به عامل خطر تبدیل میشوند.»
وعده بر چه مبنایی است؟
با توجه به آمارهای موجود و پروژههای ناتمام، به نظر میرسد وعده ۶ هزار تخت بیمارستانی در ۷ ماه ادعای بزرگی است. سوال اینجاست: آیا بودجه کافی برای تکمیل پروژههای ناتمام وجود دارد؟آیا زیرساختهای لازم برای ساخت بیمارستانهای جدید فراهم است؟آیا وزارت بهداشت میتواند در چنین زمان کوتاهی بر مشکلات مدیریتی و بوروکراسی غلبه کند؟