پژوهش جدیدی نشان میدهد، در تکاملپذیری سرعت تغییرات محیطی نقش مهمی دارد. اگر محیط خیلی آهسته تغییر کند (مثلاً هر ۳۰۰نسل)، موجودات به محیط ثابت عادت میکنند
جوان آنلاین: دکتر هادی صمدی، استاد فلسفه تکاملی، در کانال تلگرامی خود نوشت: فرض کنید چند جمعیت مشابه از گونهای از موجودات زنده داریم. محیط برای همه آنها در حال تغییر است. اما همه جمعیتها به یک میزان با شرایط جدید تطابق پیدا نمیکنند و بنابراین بخت بقا ندارند. برخی از این جمعیتها قابلیت بالاتری برای بقا دارند و به اصطلاح تکاملپذیری بیشتری دارند. تکاملپذیری، توانایی جمعیتی از موجودات است که نهتنها تنوع ژنتیکی ایجاد میکنند، بلکه تنوع ژنتیکی سازگاریبخش ایجاد میکنند و در نتیجه از طریق انتخاب طبیعی تکامل پیدا میکنند.
پژوهش جدیدی نشان میدهد، در تکاملپذیری سرعت تغییرات محیطی نقش مهمی دارد. اگر محیط خیلی آهسته تغییر کند (مثلاً هر ۳۰۰نسل)، موجودات به محیط ثابت عادت میکنند و تکاملپذیری کم میشود. اگر محیط خیلی سریع تغییر کند (مثلاً هر سهنسل)، اصلاً فرصتی برای سازگاری وجود ندارد. حالت بینابینی جالبتر است: تغییرات با سرعت متوسط (مثلاً هر ۳۰نسل)، بهترین شرایط برای تکامل در دو مسیر تکاملپذیری است.
در پژوهش جدیدی با استفاده از برنامههای کامپیوتری که در آن یک شبیهسازی از موجودات طی فرایندهای تکراری در حال تکامل بود، متوجه شدند دو مسیر افزایش تکاملپذیری بهطور همزمان پدیدار میشوند و بهطور مشخص به سازگاری کمک میکنند. یک مسیر امکان انطباق سریع با محیطهای قبلی را فراهم میکند، در حالی که مسیر دیگر (نرخ جهش بالاتر) امکان انطباق سریع با محیطهای کاملاً جدید را فراهم میکند. این تصویر چندوجهی از تکامل به ما کمک میکند تا بفهمیم چگونه موجودات زنده با شرایط در حال تغییر برخورد میکنند و فرصتهای طبیعی برای نوآوری را سریع کشف میکنند. مثالی ساده:
فرض کنید کلونی باکتریها در معرض دورهای آنتیبیوتیک قرار میگیرد. اگر این دورههای مواجهه، با فاصله مناسب تکرار شوند، باکتریها همزمان دو استراتژی را یاد میگیرند: در گام اول ژنهای مقاومت به آنتیبیوتیکهای شناختهشده را حفظ میکنند، در گام دوم با افزایش نرخ جهش، آماده مقابله با آنتیبیوتیکهای کاملاً جدید میشوند.