تحولات اینترنت در ایران که از زمستان گذشته آغاز شد را میتوان نشانهای از تغییر در سطح و منطق مداخله سیاستگذار دانست. قطعیهای سراسری، ابتدا در دی ماه و سپس در پی حمله به ایران نشان داد که دامنه ابزارهای در دسترس، از محدودسازی پلتفرمها و مدیریت محتوا فراتر رفته و به سطح تنظیم یا تعلیق اتصال گسترش یافته است.
بهگزارش پیوست، در این چارچوب، اینترنت دیگر صرفا موضوع تنظیمگری در لایه کاربرد نیست، بلکه به یک متغیر در فرآیند تصمیمگیری کلان تبدیل شده است. متغیری که سطح دسترسی به آن میتواند متناسب با شرایط امنیتی، اقتصادی و عملیاتی تنظیم شود. این تغییر، بهمعنای جابهجایی نقطه مداخله از کنترل خدمات به کنترل زیرساخت است.
پرسش اصلی در این وضعیت این است که آیا سیاست اینترنتی در ایران در حال حرکت به سمت مدلی است که در آن، دسترسی به شبکه جهانی نه یک وضعیت پایدار، بلکه یک متغیر قابل تنظیم در شرایط مختلف تلقی میشود؟