به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، پیش از آغاز ماه محرم، شایسته است نگاهی دوباره به یکی از خلأهای مهم در مجالس دینی بیندازیم؛ جایگاه کودکان. این یادداشت نخستین بخش از مجموعه یادداشتهایی است که به بررسی مفهوم، اهداف و شیوههای عملی «هیئت کودک» میپردازد. در این مسیر میکوشیم تا با مرور تجربیات زیسته و نگاه کارشناسان، زمینههای عملی برای حضور معنادار کودکان در هیئتها را بررسی کنیم.
بنابر روایت ایکنا، در نگاه عمومی هیئتها نهادهایی دینی شناخته میشوند که بار اصلی تربیت معنوی جامعه را بر دوش میکشند. این نهادها طی دهههای گذشته نشان دادهاند که میتوانند نقشی مؤثر در ارتباط با نسل جوان و بزرگسال ایفا کنند. اما آنچه کمتر دیده شده، توجه به قشر کودک و گاه مادران همراه آنهاست. در بسیاری از موارد، بسترهای تربیتی موجود، عمدتاً برای گروههای سنی بزرگسال و نوجوان طراحی شدهاند و دیگر گروههای سنی کمتر مورد توجه قرار گرفتهاند.
اگرچه در سالهای اخیر طراحی هیئتهایی با عنوان «هیئت نوجوان» گام مثبتی به شمار میرود، همچنان کودکان و مادران ازره میشود. مربیان فعال در این فضا، آموزشدیده، دغدغهمند و دارای توانمندی در تعامل با کودکان هستند. همه مؤلفهها از محتوا و طراحی گرفته تا زمانبندی و فضاسازی، براساس ویژگیهای رشدی و نیازهای کودکان طراحی میشوند.
در هیئت کودک، مربیان از زبان ویژهای که کودک با آن انس دارد بهره میبرند؛ بازی، جنب و جوش، نشاط، قصه، نمایش، کاردستی و سرگرمی. این زبان، پلی است برای انتقال مفاهیم دینی به شیوهای غیرمستقیم و لذتبخش.
این بستر زمینهساز رشد معنوی کودکان و بهرهمندی از ظرفیت هیئتهای حسینی است. مشاهده آیینها و مناسک مذهبی در قالبی ساده و نرم، مفاهیم عمیق را در ذهن کودک نقش میزند و با ایجاد خاطره خوش، انگیزه کشف و آگاهی دینی را در او پرورش میدهد. تجربه عملی نشان داده که ارائه آموزههای دینی در چارچوب «هیئت یا موکب کودک»، برای خود کودکان و خانوادههایشان، لحظاتی ماندگار و اثرگذار رقم میزند.