پرسپولیس و استقلال که اخیراً توسط سازمان خصوصیسازی به دو بنگاه و کنسرسیوم اقتصادی واگذار شدهاند، واگذاریشان مشروط بوده و ممکن است با بحران ناشی از جنگ بار دیگر شرایطشان تغییر کند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، گرچه جنگ ۴۰ روزه از سوی اتحاد آمریکایی-اسرائیلی علیه ایران با آتشبس موقت روبهرو شده و هر آن ممکن است بازهم شعلههای آن بالا برود یا شاید هم با مذاکرات و توافق احتمالی همراه شود، اما در نهایت سرنوشت آن تغییری در شرایطی که این روزها در فوتبال ایران به وجود آمده، ایجاد نخواهد کرد.
فوتبال ایران سالهاست به سمت ورشکستگی حرکت کرده و با حدف درآمدهایی چون حقپخش نیمبند یک دهه قبل، بدون تماشاگر شدن بازیها [که اندک درآمد بلیتفروشی را از بین برده]، کم شدن آگهیهای دور زمین و نبود مارکت باشگاهها برای فروش اقلام تیم، عملاً تیمها را به بنگاههای زیانده تبدیل کرده است. باشگاههایی که عمده هزینههای آنها به عهده دولت یا بنگاههای اقتصادی وابسته به دولت است. از پرسپولیس که با یک کنسرسیوم بانکی اداره میشود تا استقلال که حالا زیر نظر هلدینگ یا گروه صنایع پتروشیمی خلیج فارس است. باشگاههایی چون سپاهان، ذوبآهن، فولاد خوزستان، آلومینیوم اراک، پیکان و… هم عملاً وابسته به بنگاههای اقتصادی وابسته بپایدار و البته قابل اتکا دست پیدا کنند. از سوی دیگر راهکار مدیرعامل باشگاه سپاهان هم که سالهاست در بسیاری از باشگاهها رها شده و دیده نمیشود، جزو مسیرهای جایگزین برای کاهش هزینههاست؛ اینکه باشگاهها به آکادمیهای خود وابستگی پیدا کنند که هم هزینه خرید بازیکن را کاهش بدهند و از سوی دیگر با فروش بازیکنان مستعد خود به باشگاههای خارجی به درآمد برسند.
طبیعتاً آنها که اقتصاد فوتبال را بهتر میفهمند، میتوانند راهکارهای دیگری هم برای خروج باشگاهها از بحران جنگ بدهند، اما آنچه مسلم است اینکه فوتبال باید از دستدرازی مقابل دولت و وابستگی به بنگاههای اقتصادی دولتی عبور کند و روی پای خودش بایستد. طبیعتاً جنگ اتفاق خوبی نبوده، اما شاید دشمن اینجا برای فوتبال سبب خیر شود و فوتبال را از سیاهچالهای که سالهاست در آن گیر افتاده و به سمت ورشکستگی کشانده است، دور کند.