1) مدیر کارآمد؛ از ابتدا به دنبال کار است و بعد از موفقیت‌ها احساس افتخار می‌کند و اگر قدر کار‌های مثبت او را بدانیم خوشحال می‌شود.

ولی مدیر پر مدعا؛ از ابتدای ورود به شرکت توقع دارد همه قدر او را بدانند که افتخار داده و این مدیریت را قبول کرده و خوشحال می‌شود اگر همه او را بالاتر و بهتر از بقیه ببینند؛ حتی اگر هتش نزده و در صورت شکست حقوق و دستمزد و پاداش خودش را حتی پیش پیش گرفته است!

۷) مدیر کارآمد؛ چشم به راه کسی نمی‌ماند، دل به دریا می‌زند و با همت و توکل و اعتماد به تخصص همکاران پیش می‌رود. به مجموعه و پرسنل تحت مدیریش سرکشی می‌کند و با پرسنل ارتباط سازنده دارد!.

ولی مدیر پر مدعا؛ درِ اتاقش به روی همه بسته و خود را در پیله‌ی شأنیت مدیر ارشد پیچیده و در دسترس نیست و تا سیاه لشکری، پشت و پناهش نباشد؛ از صندلی خود تکان نمی‌خورد و مرتب می‌گوید: نمی‌شود؛ بس است و چرا و چگونه.. بهانه زیاد دارد و آخرالامر کار را با تعلل و تاخیر، نیمه کاره انجام می‌دهد و در انتها می‌گوید: دیدید که گفته بودم!

شایان ذکر است این ۷ تفاوت؛ تفاوت‌های عمومی است که برای طولانی نشدن مطلب از ذکر مابقی موارد که کم هم نیست خودداری می‌کنم.

۸) مدیر کار آمد بدنبال کار است، بدنبال خودنمایی نیست و کار انجام شده را به کارکنان نسبت می‌دهد تا آنها تشویق شود و بیشتر تلاش کنند، ولی مدیر پر مدعا دنبال شو و تبلیغات از خود است، پر مدعا حتی کار کارکنان یا مدیر قبل را به خود نسبت می‌دهد و چشمش دنبال ساختن رزومه برای محل کار بعدی خودش هست.

مدیر کارآمد؛ نیاز امروز کشور ایران، و کاش مدیران پر مدعا کمی به دیگران فرصت می‌دادند!…