به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، محمود ملکی، معاون علمی بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی: تفاسیر این چنین حکایت کرده اند که زنی در مکه بود به ریسندگی مشغول. از سپیده دم به نخ ریسی آغاز می کرد تا نیمروز. پسینِ روز نخ های ریسیده را تار تار می کرد و به جای اول بازمی گشت. فردا و پس فردا و روزهای بعد کارش همین بود. صبح می ریسید و پسین رشته ها را پنبه می کرد. قرآن نیز در سرزنش کسانی که با خدا عهد می بندند و برای تحکیم عهد سوگند می خورند و آن را می شکنند به زنی چنان مثال می زند:
«و مانند آن زنی که رشته خود را پس از محکم بافتن، یکی یکی از هم می گسست، مباشید که سوگندهای خود را میان خویش وسیله فریب و تقلب سازید به این دلیل که گروهی از گروه دیگر افزونترند.» وَلَا تَکُونُوا کَالَّتِی نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِن بَعْدِ قُوَّةٍ أَنکَاثًا تَتَّخِذُونَ أَیْمَانَکُمْ دَخَلًا بَیْنَکُمْ أَن تَکُونَ أُمَّةٌ هِیَ أَرْبَیٰ مِنْ أُمَّةٍ» نحل: ۹۲
از نگاه قرآن کسانی هستند که پیمان می بندند و برای استحکام پیمان خود سوگند می خورند ْنَکُمْ»
شما مانند آن زنی هستید که رشته خود را پس از محکم بافتن، یکی یکی از هم می گسست، سوگندهای تان را وسیله فریب بین خود ساخته اید.
کوفیان را چون عهد شکنانی دانستند که بر عهدشان سوگند خورده اند اما دیری نمی پاید که زیادتی و فراوانی مخالفان آنان را سست کرده، پیمان را زیر پا گذاشته اند. این تحلیل نشان می دهد زینب کبری جامعه کوفی را به درستی می شناسد و می شناساند.
عاشورا معیاری است تا انسان به خود برگردد و هیاهوها، همهمه ها و هلهله ها را کناری نهد ببیند آیا می تواند سیاهی لشگر را وانهد و به سوی امام حق برود. حال به خود برگردیم و بنگریم که رفتار جامعه ما امروز چگونه است؟ آیا با دیدن زور و زر و عُدّه وعِدّه از درستی و راستی دست می کشد و حق و حقیقت را وا می نهد و به قربانگاه می برد یا حق و حقیقت ملاک اوست و تکانه ها او را از جاده به کژراه نخواهند.
منبع:مهر