اقتصاد ۲۴- نوژن اعتضادالسلطنه- ضرب المثلی عربی میگوید: “ماحَکّ ظَهری مثلُ ظُفری” به معنای “کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من”. این وضعیت شاید مصداق حال و روز این روزهای دولت عراق باشد، دولت کشوری که سالهاست به میدان نزاع میان ایران و آمریکا تبدیل شده است. دولت ترامپ بر بغداد فشار آورده تا به دنبال منابع گازی جایگزین گاز وارداتی از ایران باشد تا آمریکا بتواند با سرعت بیش تری کارزار “فشار حداکثری” علیه بخش انرژی ایران را اجرایی کند. پیدا کردن جایگزین برای بغداد کار دشواری خواهد بود چرا که آن کشور سال هاست به واردات انرژی از ایران برای تامین برق خود وابسته بوده است.
این وضعیت چه تاثیری بر چشم انداز سیاسی و اقتصادی عراق خواهد داشت؟ آن هم در شرایطی که مشکلات فیمابین بغداد و اربیل نیز در حوزه انرژی لاینحل باقی مانده است. به این موضوع باید فشارهای سیاسی آمریکا بر بغداد به منظور لزوم ادغام یا انحلال گروههای شبه نظامی شیعه نزدیک به ایران را نیز افزود که آن اقدام نیز در راستای کارزار فشار ترامپ بر تهران است.
در این باره و درباره مسائل بیشتر مرتبط با تحولات و چشم انداز پیش روی عراق از دیپلماتهای پیشین، مشاوران عالیرتبه و کارشناسان غربی و عراقی پرسشهایی را مطرح کردیم.