رقابت بازیگران متعددی از جمله مصر، امارات، عربستان، روسیه، چاد، ایالات متحده و اسرائیل بر سر دسترسی به دریای سرخ، منابع طلا و نفوذ ژئوپلتیک باعث شده بازیگران خارجی به جای حل چالش، بحران در سودان را تشدید کنند
جوان آنلاین: بحران سودان یکی از پیچیدهترین بحرانهای سیاسی، امنیتی و انسانی جهان امروز است که از آوریل ۲۰۱۹، پس از اعتراضات گسترده مردمی با برکناری عمر حسن البشیر رئیسجمهور سودان، پس از سه دهه حکومت از قدرت آغاز شد. پس از آن، یک شورای نظامی انتقالی به رهبری ژنرال عبدالفتاح البرهان تشکیل شد که در نهایت در نوامبر ۲۰۲۱ طی توافقی، عبدالله آدم حمدوک که در کودتای نظامی ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ ربوده و به مکانی نامعلوم منتقل شده، بود، مجدداً به عنوان نخستوزیر به مقام خود بازگشت.
اما از آوریل ۲۰۲۳ درگیریها در خارطوم بالا گرفت. ارتش سودان به رهبری عبدالفتاح البرهان و نیروهای پشتیبانی سریع (آر. اس. اف) به فرماندهی محمد حمدان دقلو (حمیدتی) وارد جنگی داخلی علیه یکدیگر شدند که نتیجه آن تاکنون آوارگی قریب به ۸ میلیون نفر، قحطی گسترده برای یک سوم جمعیت سودان، ۲۰ هزار کشته و ۳۵ هزار زخمی بوده است.
میراث داری ۵۷۰ گروه قومی- زبانی!
ریشههای این بحران برای کشوری که از سال ۱۹۵۶ استقلال یافته و ۱۹ کودتای نظامی را تجربه کرده است، چه میتواند باشد؟ بحران سودان را باید با نگاهی تاریخی و جامعهشناسانه در پستوهای جامعهشناسی تاریخی بررسی کرد. آنچه در ابتدا رخ مینمایاند، ریشههای عمیق اختلافات قومی، قبیلهای، مذهبی، زبانی و فرهنگی است که در دوران معاصر با نبود یک دولت ملی فراگیر به عامل مهم تنش مبدل شده است.