به گزارش خبرگزاری آنا، تا پیش از موج اخیر تهدیدات نظامی، سخنرانیها و آرایش رسانهای غرب، خط خبری مسلط بر «اجبار، فشار و نمایش قدرت و حتی حمله نظامی از طرف آمریکا» استوار بود. اما بهمحض آنکه پاسخ راهبردی رهبر انقلاب شنیده شد، ناگهان لحن رسانههای غربی تغییر کرد. تهدیدِ حمله جای خود را به «ضرورت مذاکره» داد و ادبیات تقابل، به زبان احتیاط و عقبنشینی تاکتیکی بدل شد؛ تغییری که نه تصادفی، بلکه نتیجه مستقیم بازدارندگی فعال ایران است.
دیپلماسی با دستکش مخملی
الگوی رفتاری آمریکا جدید نیست. همزمان پیام مذاکره ارسال میکند و تهدید نظامی را روی میز نگه میدارد. این همان «دیپلماسی تحت فشار» است؛ دیپلماسیای که برای افزایش هزینه تصمیمگیری طرف مقابل طراحی شده است. واشنگتن میکوشد با ایجاد فضای تهدید، امتیاز بگیرد و با وعده مذاکره، فشار را مشروع جلوه دهد. اما تجربه نشان داده این الگو در برابر ایران، بارها شکست خورده است.