عامل همه انواع این بیماری ها مخمری بنام Pityrosporum است که بصورت نرمال هم در پوست افراد مشاهده می گردد (یعنی بصورت طبیعی ساکن پوست انسان می باشد). در جریان درماتیت سبوره، این قارچ از حالت کروی (که فرم نرمال آن است) به حالت بیضوی (که فرم بیماری زای آن است) تغییر شکل داده و این تغییر شکل موجب تشکیل اسیدهای چرب آزاد توسط مخمرمی گردد. اسیدهای چرب فوق بعنوان ماده آزاررسان پوست عمل کرده و موجب تکثیر بیش از حد سلول های اپیدرم می شوند. این سلول های زیادی بصورت شوره و پوسته دفع شده و علایم بالینی بیماری را بوجود می آورند.
این امراض مُسری نبوده و از طریق شانه و برس منتقل نمی گردند. استرس و هیجانات اغلب باعث بدتر شدن این بیماری ها می گردد. این بیماری ها معمولاً بصورت دوره های تشدید بیماری و بهبودی نسبی آن تظاهرکرده که هرکدام ممکن است هفته ها تا ماه ها طول بکشد. شیوع این بیماری ها در مردان بیشترمی باشد .در بیماران مبتلا به ایدز، افسردگی و پارکینسون شیوع درماتیت سبوره بالاتر است. برخی از داروها نیز می توانند موجب بروز درماتیت سبوره شوند.
الف ) چرب بودن پوست سر (سبوره)
چربی که از غدد چربی پوست ترشح می شود را سبوم می گویند. ترشح سبوم در زمان بلوغ افزایش می یابد و با افزایش سن بتدریج کمترمی شود .احساس چرب بودن (روغنی بودن) پوست سر و موها چیزی است که اکثر مردم دوست ندارند. اگرچه اکثریت افرادی که دارای طاسی آندروژنتیک هستند هم زمان دچار سبوره (چرب بودن بیش از حد پوست سر) نیز می باشند (و لذا غالباً فکرمی کنندکه علت طاسی آنها همین چرب بودن سرشان است) هیچگونه رابطه علت و معلولی در این زمینه وجود نداشته و صرفاً این دو حالت همزمان با هم مشاهده می گردند.