عصر ایران؛ یلدا آذرپی – هنوز از شوک و بُهتِ بازگشاییِ قطرهچکانیِ اینترنت با کانفیگهای ارزانتر بیرون نیامده بودیم و خسته از کابوسِ جنگ، صفحات مجازی را زیر و رو میکردیم که شما را دیدیم. همهجا تیتر زده بودند: “جنایت در خانۀ وحشت؛ ماجرای تکاندهندۀ نارین و آیلین”
خبر کوتاه و تکاندهنده بود. دو دختر هفت و پانزدهسالۀ سنندجی، پس از یک ماه خشونتِ بیوقفه، حبس و محرومیت از خانهای بیرون آورده شدند که شکنجهگاهشان بود. گزارشهای منتشرشده حاکی از آن بود که این دو کودک، روزهای متمادی در فضایی محدود و غیربهداشتی نگهداری شده، از دسترسی کافی به غذا و مراقبت محروم بوده و آثار شکستگی، جراحت و آسیبهای جسمی و روانی داشتند. مداخلۀ اورژانس اجتماعی و دستگاه قضایی سرانجام به نجات کودکان انجامید، اما چرا مداخله اینقدر دیر اتفاق افتاد؟
پروندۀ نارین و آیلین دریچهای است به مجموعهای از بحرانهای اجتماعی، حقوقی و فرهنگی که سالها در لایههای پنهانِ جامعه انباشته شده است. چگونه ممکن است دو کودک این همه وقت، در چنین شرایطی به سر ببرند و سازوکار مؤثری برای شناسایی و نجاتشان در کار نباشد؟ نقش همسایگان، مدرسه، نظام سلامت، نهادهای حمایتی و دستگاه قضایی در این میان چیست؟ آیا قوانین موجود برای حمایت از کودکان کافیاند یا خلأهای قانونی راه بر تکرار چنین فجایعی میگشایند؟
این پرونده بار دیگر مسئلۀ حقوق و جایگاه کودک در خانوادۀ ایرانی را م = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();