به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، یکی از پرسشهای رایج در ایام محرم اینه که چرا بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز برای امام حسین (ع) گریه میکنیم؟
بنابر روایت حوزه، حجتالاسلام والمسلمین رضا پوراسماعیل، کارشناس پاسخگویی به شبهات، به این سوال پاسخ دادهاند که در ادامه تقدیم میگردد.
پرسش:
یکی از پرسشهای متداول در ایام عزاداری سالار شهیدان، امام حسین (علیهالسلام)، این است که چه ضرورتی دارد برای امام حسین (ع) و یارانشان که بیش از یک هزار و چهارصد سال پیش در یک اتفاق فاجعه بار و سخت به شهادت رسیدند، گریه و عزاداری کنیم؟
مگر ما برای ازدست دادن عزیزترین کسان مان، نهایتاً چهل روز یا یک سال سوگواری نمیکنیم و پس از آن فقط به نیکی یادشان میکنیم؟ پس چرا برای امام حسین(ع) اینگونه نیست؟
پاسخ حجتالاسلام والمسلمین پوراسماعیل
ریشهٔ این پرسش به جایی بازمیn:justify”>دومین اثر فردی، تخلیه روحی است. در طول زندگی، سختیها و فشارهای روانی بسیاری در جان ما انباشته میشود. محفل عزای حسینی، بستری امن برای رهایی از این بارِ سنگین فراهم میآورد. به همین دلیل، کسانی که در این محافل شرکت میکنند و اشک می ریزند، اغلب پس از پایان مجلس، حالتی از انبساط و شعفِ معنوی را تجربه میکنند که قابل قیاس با هیچ تسکینِ دیگری نیست.
انشاءالله که خداوند ما را از عزاداران راستینِ اباعبدالله الحسین(ع) قرار دهد.