گروه اندیشه: دکتر یدالله کریمی پور استاد بازنشسته نظریه ها و عملیات استراتژیک دانشگاه خوارزمی، در یادداشتی در کانال تلگرامی خود، تلاش کرده به این سوال که «چرا پاسارگاد خطرناکتر از پادگان است؟» پاسخ بدهد. این یادداشت از نظرتان می گذرد:
****
تغییر تکیهگاه صرف یک ملت از «ایدئولوژی های گذرا» به «هویت ملی مستمر»، فراتر از یک تحول فرهنگی، یک دکترین دفاعی است. دشمنانِ ملت-دولتهای کهن، از بازگشت رقیب به اصالت تمدنی خود میهراسند؛ زیرا این جابهجایی، معادلات نبرد را از «جنگ میان دولتها» به «جنگ میان ملتها» تغییر میدهد. برتری ناسیونالیسم استراتژیک بر ایدئولوژی محض در چهار محور عملیاتی نهفته است:
۱- ملت-سنگر
ایدئولوژی بهدلیل ماهیت حذفی، بخشی از توان نخبگان و توده را بیم میگیرد، فرماندهان را به «واقعگرایی سخت» وا میدارد. در این پارادایم، تخصص بر وفاداری حزبی پیشی میگیرد، زیرا هدف، حفظ «کل سرزمین» در تندبادهای تاریخی است. این نگاه، سیستم را در برابر نفوذ اطلاعاتی نفوذناپذیرتر و در محاسبات جنگی، منعطفتر و دقیقتر میکند؛ چرا که شکست در اینجا، به معنای نابودی یک تاریخ است، نه فقط شکست یک حزب.
نتیجهگیری
دشمنان ترجیح میدهند با رقیبی مواجه باشند که تنها به یک «ایده» مسلح است؛ چرا که ایده را میتوان با تبلیغات یا ایدهای دیگر به چالش کشید. ولی تقابل با ملتی که به جغرافیا و تاریخ خود تکیه کرده، فرو رفتن در باتلاقی است که هیچ قدرت نظامی قادر به برونرفت پیروزمندانه از آن نیست. کوتاه آن که پاسارگاد نه یک بنای باستانی، که «نقطه پرگار» اتحاد ملی در برابر بیگانه است.
۲۱۶۲۱۶