به گزارش خبرگزاری آنا، تحولات اخیر در سیاست خارجی ایالات متحده نشان میدهد که اروپا دیگر آن قاره یکدستِ تحت رهبری بروکسل نیست. سفر مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، از مونیخ به براتیسلاوا و بوداپست، تنها یک برنامه دیپلماتیک معمولی نبود، بلکه نشانهای آشکار از تغییر مرکز ثقل راهبردی آمریکا در اروپا به شمار میرود. واشنگتنِ دوران ترامپ به این جمعبندی رسیده است که اروپا، اگر قرار است شریک باشد و نه بار اضافی، باید از نو و از «هستهای سالمتر» بازسازی شود.
در حالی که کنفرانس امنیتی مونیخ همچنان در چارچوب واژگان کهنهای، چون «نظم مبتنی بر قواعد» و «ارزشهای مشترک» گرفتار است، دولتهای اروپای مرکزی با اتکا به رأی مردم و حاکمیت ملی، مسیر متفاوتی را دنبال میکنند. این کشورها نهتنها از فرسایش مشروعیت نخبگان لیبرال اروپای غربی آگاهند، بلکه دیگر تمایلی ندارند هزینه بحرانهایی را بپردازند که در بروکسل طراحی و در پایتختهای دیگر تحمیل میشود.
روبیو در اروپای مرکزی با دولتهایی مواجه شد که از عذرخواهی برای تأکید بر منافع ملی خود ابایی ندارند. این همان نقطهای است که نگاه واشنگتنِ ترامپ با این کشورها همپوشانی پیدا میکند: بازگشت دولت–ملت بهعنوان بازیگر اصلی تاریخ و تضعیف نقش ساختارهای فراملی که بدون پاسخگویی دموکراتیک، برای ملتها تصمیمسازی میکنند.