12 آذر 1404
جشنواره جهانی فیلم فجر بار دیگر در سکوتی سنگین برگزار شد؛ سکوتی که نه تنها جایگاه این رویداد را زیر سؤال برده، بلکه بحثهایی درباره فلسفه وجودی این جشنواره را مطرح کرده است.
انتقال جشنواره جهانی فیلم فجر به شیراز در ظاهر باید فرصتی تازه برای احیای اعتبار بینالمللی سینمای ایران محسوب میشد، اما نبود شفافیت در اهداف، کمبود ارتباط با مخاطبان و مدیریت غیرثابت، موجب شده است که این جابهجایی نیز نتواند معنایی تازه برای رویداد خلق کند.
پرسش نخست همچنان همان پرسش قدیمی است؛ جشنواره جهانی فیلم فجر دقیقاً برای چه برگزار میشود و چرا نتوانسته نقش واقعی خود را در معرفی سینمای ایران ایفا کند؟
در حالی که جشنوارههای بینالمللی معتبر جهان بر اساس ثبات هویت مکانی و سیاستهای رسانهای حرفهای شناخته میشوند، جشنواره جهانی فیلم فجر سالهاست با جابهجاییهای مکرر چه از نظر زمانی و چه از نظر مکانی، سکوت خبری و سیاستهای نامنسجم رو به رو است.