چرا هیچ خاطره‌ای از دوران نوزادی به یاد نداریم؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و براساس گزارش زومیت، بیشتر افراد تقریباً هیچ خاطره‌ای از سال‌های نخست زندگی خود ندارند و سال‌ها این پرسش مطرح بود که چرا مغزی که بعدها توانایی شگفت‌انگیزی در ذخیره و بازیابی خاطرات پیدا می‌کند، نمی‌تواند رویدادهای نخستین سال‌های زندگی را حفظ کند.

۲۰ تیر ۱۴۰۵ – ۱۵:۱۵
چرا هیچ خاطره‌ای از دوران نوزادی به یاد نداریم؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و براساس گزارش زومیت، بیشتر افراد تقریباً هیچ خاطره‌ای از سال‌های نخست زندگی خود ندارند و سال‌ها این پرسش مطرح بود که چرا مغزی که بعدها توانایی شگفت‌انگیزی در ذخیره و بازیابی خاطرات پیدا می‌کند، نمی‌تواند رویدادهای نخستین سال‌های زندگی را حفظ کند.

به‌گزارش لایوساینس، پژوهشی تازه روی موش‌ها نشان می‌دهد دلیل فراموشی دوران کودکی ممکن است به نحوه شکل‌گیری و سازمان‌دهی شبکه‌های عصبی در ابتدای زندگی مربوط باشد. یافته‌ها نشان می‌دهند مغز نوزاد مانند صفحه‌ای خالی نیست که تجربه‌ها به‌تدریج آن را پر کنند؛ بلکه از همان ابتدا شبکه‌ای گسترده از ارتباطات عصبی دارد که با رشد و تجربه، اصلاح و دقیق‌تر می‌شود.

دانشمندان در مطالعه جدید خود بخش مهمی از مغز به نام هیپوکامپ را بررسی کردند؛ ساختاری کوچک در عمق مغز که نقشی اساسی در شکل‌گیری و بازیابی خاطرات دارد. تمرکز اصلی پژوهش روی بخشی از هیپوکامپ موسوم به ناحیه CA3 بود که در ذخیره خاطرات و تنظیم قدرت آن‌ها نقش دارد.

پژوهشگران با بررسی مغز موش‌ها در سه دوره مختلف یعنی پس از تولد، جوانی و بزرگسالی، دریافتند که شبکه‌های عصبی در ابتدای زندگی بسیارن تغییر، ایجاد خاطرات دقیق‌تر و پایدارتر است.

پژوهشگران بر این باورند که شبکه گسترده‌ای از ارتباطات عصبی که در آغاز زندگی در مغز شکل می‌گیرد، عمدتاً بر پایه یک برنامه ژنتیکی ایجاد می‌شود. اما پس از تولد، تجربه‌ها و تعامل با محیط این شبکه را به‌تدریج بازآرایی می‌کنند؛ به‌طوری‌که ارتباطات غیرضروری حذف می‌شوند و مدارهای عصبی کارآمدتر و تخصصی‌تر شکل می‌گیرند.

حافظه در کودکی وجود دارد، اما هنوز دقت کافی برای تشخیص و تفکیک جزئیات موقعیت‌های مختلف را ندارد

یافته‌ها به معنای بی‌تأثیر بودن تجربه‌های پیش از تولد نیست. رویدادهای دوران جنینی ممکن است اثراتی در مغز باقی بگذارند، اما این آثار احتمالاً مانند خاطرات آگاهانه و دقیق دوران بعدی زندگی نیستند.

دانشمندان احتمال می‌دهند شبکه عصبی گسترده اولیه مزیتی تکاملی داشته باشد. مغز نوزاد باید بتواند خیلی سریع اطلاعات مختلف مانند صداها، تصاویر و بوها را دریافت و با یکدیگر مرتبط کند. اگر مغز از ابتدا ارتباطات بسیار کمی داشت، نورون‌ها ممکن بود برای برقراری ارتباط و پردازش سریع اطلاعات با مشکل مواجه شوند. به همین دلیل، مغز احتمالاً ابتدا شبکه‌ای گسترده ایجاد می‌کند و سپس با کمک رشد و تجربه، آن را به سیستمی دقیق‌تر و تخصصی‌تر تبدیل می‌کند.

۲۲۷۲۲۷

منبع  : خبر آنلاین

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *