به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ایسنا نوشت: در نمایشگاه «تیغاندیشیهای ابراهیم حقیقی»، آثاری را میبینیم که در نگاه اول ظاهر خوبی دارند، اما زمانی که دقیقتر میشویم شاهد نوعی جراحت به سبب برندگی «تیغ» هستیم. زمانی که از خالق آثار درباره علت این امر میپرسیم میگوید که اینها بیانگر ماهیت تیغ هستند که همان برندگی است. با این حال او از توضیح بیشتر درباره آثارش امتناع میکند؛ چراکه معتقد است هر مخاطبی باید برداشت شخصی خودش را داشته باشد و او با سنجاق کردن ایده و تفکر خود به آثارش مخالف است.
به عنوان مخاطب در این آثار ابتدا آن چیزهایی را میبینیم که برگرفته از تصویر یا اثری هستند که قبلا خلق شدهاند، مثلا آثاری از پیکاسو! این آثار در نگاهی گذرا شاید عادی به نظر بیایند اما ترکیب شدن آنها با تیغ حرف دیگری دارد. به همین جهت زمانی که دقیقتر میشویم، شاهد یک زخم در هر اثر هستیم که آن بعد سانتیمانتال کارها را دگرگون میکند. شاید اینها از دور عادی به نظر میآهست یا نه! آینده هم بعدها این را نشان میدهد.
اگر یک پوستر موفق شد و جامعه تشخیص داد که ارزش موزهای دارد، آن وقت ممکن است در مجموعههای موزهای قرار بگیرد. این تصمیم را جامعه میگیرد. شما نمیتوانید از ابتدا بگویید: «من پوستری طراحی کردهام که برای موزه است و شما نمیفهمید و باید آن را به موزه ببرید.»
اگر بد آواز بخوانی، کسی گوش نمیکند؛ البته ممکن است مشهور بشوی؛ همانطور که در تمام دنیا خوانندگان زیادی هستند که معروف شدهاند اما خوب نمیخوانند. با این حال، در تاریخ باقی نمیمانند.
ـ دوست دارید چه میراثی از شما باقی بماند؟
من تصمیم نمیگیرم. من کارم را انجام میدهم. این جامعه است که تصمیم میگیرد تو میتوانی ادامه پیدا کنی یا نه!
59243