تولیدکنندگان داخلی یکی از پر چالش‌ترین اقشار این روز‌های اقتصاد ایران هستند که هر روز بیشتر و بیشتر در گرداب تحریم، نوساناتعتی را به نوعی رد کرده و گفته بود: «تعداد فرصت‌های شغلی اعلامی توسط کارفرمایان» با «تعداد بیکاران رسمی کشور» که توسط مرکز آمار شناسایی شدند، تقریبا برابر هستند. اما آنچه که بر روی زمین وجود دارد، این حقیقت است که بسیاری از واحد‌های تولیدی در حال حاضر با کمتر از ۵۰ درصد ظرفیت خود مشغول به کار هستند و نه آن‌ها توانایی پرداخت دستمزد کافی دارند و نه نیروی کار تمایلی به کار با چنین دستمزد‌هایی دارد.
صنایع کاربر نه توان افزایش حقوق دارند و نه توان افزایش نیروی کار
بیشتر تمرکز صنایع در ایران بر مواردی همچون فلزات اساسی، محصولات شیمیایی و وسایل نقلیه است، که نسبت به صنایع کاربرتر هم‌چون صنعت نساجی و صنعت ساخت‌وساز امکان اشتغالزایی کمتری و نیاز به نیروی متخصص بیشتری دارند. از طرفی، نیروی کار دیگر نمی‌تواند با حقوق وزارت کار زندگی خود و خانواده‌اش را اداره کند و صنایع کاربر نیز امکان افزایش دستمزد یا افزایش تعداد نیرو را ندارند. در چنینی شرایطی واحد‌های تولیدی و نیروی کار در یک چرخه معیوب گرفتار شده‌اند که به نفع هیچ‌کدام نبوده و نه تنها کمکی به رشد و توسعه اقتصاد کشور نمی‌کند، بلکه باری جدید نیز بر دوش آن خواهد گذاشت.