نهادهای فرهنگی و مذهبی در صف اول مقصرین وضع موجود هستند، به جز تعداد گردهمایی و بنرها و ویدیوهای کم اثر، هیچ ابتکاری نداشتهاند و انگار اساساً فاقد توان خلق ایده و ابتکارات فرهنگی موثر هستند که به شکل ایجابی هنجارهای عمومی را به سمت ارزشهای ملی و دینی سوق دهد.
با وجود سپری شدن قریب به سال از حوادث که منجر به ناآرامی گسترده کشور شد و لزوم فعال شدن همه نهادها برای تغییر شرایط کشور، نهادهای فرهنگی بار دیگر غایبین اصلی صحنه هستند و مسئولیت را بر دوش دستگاههای قضایی و پلیس انداختهاند؛ رویهای که باید تغییر کند.
به گزارش «تابناک»؛ حاضرین در فصل بودجه و غایبین در سایر فصول. این شاید یکی از توصیفهای قابل توجه درباره وضعیت دستگاهها و نهادهای فرهنگی کشور باشد. این توصیف را به ویژه در طول یک سال اخیر بیش از پیش میتوان درک کرد. نهادهایی که با وجود هزاران میلیارد تومان بودجه سالیانه عملاً شکست خوردهاند، با وجود حوادثی که پس از فوت مهسا امینی در کشور رخ داد و در نهایت با موجی از کشف حجاب منتهی شد، بازنگری در خط مشی، ماموریتها و ساختارهایشان نداشتهاند و انگار نه انگار در کشویک زلزله اساسی باشیم و خروجی این نهادها دستخوش تغییر معناداری شود. تا چه زمان این نهادها قرار است هزینه ترک فعلهایشان را به دیگر دستگاهها تحمیل کنند و در این ترک فعل، حتی یک ریال از بودجهشان نیز کسر نشود؟