چرا نمی‌توانیم نور فرابنفش را ببینیم؟

بینایی ما به ظاهر بی‌نقص است. می‌توانیم به غروب خورشید یا جنگل نگاه کنیم و سایه‌ها را ببینیم. به راحتی می‌توان فرض کرد که آنچه می‌بینیم، کم و بیش یک تصویر کامل از واقعیت است، اما این طور نیست. طیف مرئی – بخشی از تابش الکترومغناطیسی که انسان می‌تواند تشخیص دهد – فوق‌العاده باریک است و فراتر از انتهای طیف مرئی، نور فرابنفش قرار دارد که کاملاً از ادراک عادی انسان پنهان است.

به گزارش ایسنا به نقل از فوربس، «اسکات تراورس»(Scott Travers)، زیست‌شناس تکاملی «دانشگاه راتگرز»(Rutgers University) نوشت: انسان‌ها فقط می‌توانند کمتر از یک درصد طیف الکترومغناطیسی را ببینند. در ادامه دلیلی برای این موضوع آورده شده که تکامل ممکن است عمداً نور فرابنفش را از ما پنهان کرده باشد.

زنبورها از نور فرابنفش برای پیدا کردن گل‌ها استفاده می‌کنند. پرندگان از آن برای برقراری ارتباط بهره می‌برند. گوزن‌های شمالی حتی ممکن است از نور فرابنفش برای ردیابی شکارچیان در برف‌های قطب شمال کمک بگیرند، اما چشمان ما تقریباً به طور کامل آن را فیلتر می‌کنند.

این موضوع اغلب مردم را شگفت‌زده می‌کند، زیرا انسان‌ها از نظر بیولوژیکی کاملاً قادر به تشخیص نور فرابنفش نیستند. در واقع، شبکیه چشم ما حساسیت محدودی به طول موج‌های نزدیک به فرابنفش دارد. مانع واقعی، کمی جلوتر قرار دارد. این مانع، عدسی چشم است. عدسی چشم انسان تقریباً مانند کرم ضد آفتاب عمل می‌کند و اشعه فرابنفش را پیش از این که فرص[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();