با نزدیک شدن عراق به انتخابات نوامبر، جنبش صدر همچنان متغیری نامطمئن در معادله پیچیده سیاسی کشور باقی مانده است. تحلیلگران عمدتاً معتقدند که کنارهگیری کنونی او بیشتر «توقفی حسابشده» است تا «خروجی دائمی»؛ توقفی که او را قادر میسازد تا سیاست عراق را بر اساس محاسبات راهبردی خود بازآرایی کند.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «نیو عرب» (العربی الجدید) در تحلیلی به رفتارشناسی سیاسی «مقتدی صدر» روحانی شیعی عراق میپردازد که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
از ژوئن ۲۰۲۲، زمانی که روحانی قدرتمند شیعه عراق، مقتدی صدر، نمایندگان وابسته به بلوک پارلمانی خود را به استعفای دستهجمعی واداشت، غیبت او از نهادهای سیاسی عراق خلأیی قابلتوجه در ساختار قدرت شیعهمحور کشور ایجاد کرده است.
با نزدیک شدن انتخابات ۱۱ نوامبر، گمانهزنیها درباره حرکت بعدی او شدت گرفته و سخن از «عقبنشینی راهبردی» به میان آمده که میتواند مقدمه بازگشتی نمایشی به صحنه سیاسی باشد.
صدر طی بیش از دو دهه پس از سقوط صدام حسین در مارس ۲۰۰۳، با ترکیبی از بسیج مردمی، قدرت شبهنظامی و جایگاه راهبردی در درون تشکیلات پراکندهکنارهگیری کنونی او بیشتر «توقفی حسابشده» است تا «خروجی دائمی»؛ توقفی که او را قادر میسازد تا سیاست عراق را بر اساس محاسبات راهبردی خود بازآرایی کند.
اینکه او خارج از نهادهای حکومتی باقی بماند یا بهعنوان «سازنده ائتلافها»، «اصلاحگر» یا حتی «نیروی بیثباتکننده» ظهور کند، بستگی به نتایج انتخابات و نحوه مانور سایر بازیگران سیاسی در ماههای آینده دارد.
آنچه برای ناظران روشن است، این است که هیچ توافق سیاسی عمدهای در عراق بدون در نظر گرفتن جایگاه و منافع صدر قابل نهایی شدن نیست؛ از این رو، حرکت بعدی او یکی از مهمترین تحولات مورد توجه در تقویم سیاسی کشور خواهد بود.