به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، لغو مذاکرات روز جمعه ایران و آمریکا در سوئیس، آن هم تنها چند روز پس از امضای یادداشت تفاهم توسط مسعود پزشکیان و دونالد ترامپ، در نگاه نخست ممکن است نشانهای از شکنندگی توافق یا حتی آغاز شکست آن به نظر برسد. همزمانی این رخداد با حملات جدید اسرائیل به لبنان و افزایش تنشهای لفظی میان بازیگران منطقهای نیز به این برداشت دامن زده است. با این حال، واقعیت احتمالاً پیچیدهتر از آن چیزی است که در تیترهای خبری بازتاب مییابد.
بنابر گزارش نورنیوز، در دیپلماسی، بهویژه هنگامی که پای منازعاتی چند دههای و پروندههایی به پیچیدگی روابط ایران و آمریکا در میان باشد، نباید هر تعویق یا توقفی را مترادف شکست و ناکامی تلقی کرد. تاریخ مذاکرات بزرگ بینالمللی نشان میدهد که دشوارترین مرحله، نه آغاز گفتوگوها بلکه مرحله پس از دستیابی به توافقات اولیه است؛ جایی که طرفها باید تعهدات کلی را به سازوکارهای اجرایی، زمانبندیهای مشخص و تضمینهای قابل سنجش تبدیل کنند.
امضای یادداشت تفاهم میان تهران وجدیدی در منطقه شکل نخواهد گرفت. ایران تلاش دارد اثبات کند که توافق با آمریکا به معنای چشمپوشی از ملاحظات منطقهای و امنیتیاش نیست. و آمریکا در پی آن است که میان این دو واقعیت متعارض، نوعی تعادل پایدار ایجاد کند.
به همین دلیل، آنچه در سوئیس رخ داد را باید بیش از آنکه یک شکست دیپلماتیک بدانیم، بخشی از نبردی بزرگتر بر سر شکل آینده نظم منطقهای تلقی کنیم. سرنوشت توافق نه با لغو یک نشست، بلکه با نحوه مدیریت این بحرانها مشخص خواهد شد. اگر طرفین بتوانند از این پیچ عبور کنند، توافق وارد مرحله تثبیت خواهد شد؛ اما اگر تنشهای میدانی و فشار مخالفان بر روند دیپلماسی غلبه کند، این وقفه موقت ممکن است به آغاز فرسایش تدریجی توافقی تبدیل شود که هنوز در نخستین گامهای خود قرار دارد.
31215