مقاله ای روان شناختی این که چرا ایرانی های اشتباهات خود را انکار می کنند؟ نازوب – نازنین متین نیا: شنیده اید؟! شاعری می گوید: «برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم که چراغ ها و نشانه ها را/ در ظلمات ببیند/ گوشی که صداها و شناسه ها را/ در بی هوشی مان بشنود/ برای تو و خویش، روحی که این همه را در خود گیرد و پذیرد/ و زبانی که در صداقت خود/ ما را از خاموشی خویش بیرون کشد/ و بگذارد از آن چیزهایی که در بندمان کشیده است/ سخن بگوییم».
وقتی شعر را می خوانی، شاعر را می بینی که دست به آسمان ها برده؛ که انگار واژه هایش دعایی است متبرک و گم شده از دورانی قدیم. شاعر، واژه به واژه تمام آن چیزهایی را آرزو کرده که روزی روزگاری در زندگی ما گم می شوند و افسانه؛ دیدن، شنیدن و گفتن، نه در معنای ساده یک فعل، که در معنای حقیقی و واقعی زندگی.