اقتصاد۲۴-رضا بنانژاد با اشاره به تفاوت شیوه کسب و کار در ایران و کشورهای توسعه یافته، اظهار کرد: برای مثال وصغیت سرانه واحدهای صنفی متفاوت است، به طوری که در ایران به هر واحد صنفی ۲۷ تا ۲۸ نفر مراجعه میکنند، اما این رقم در کشورهای توسعه یافته ۱۷۰ تا ۱۸۰ و متوسط در دنیا ۱۰۰ نفر است.
وی با بیان اینکه در کشورهای توسعه یافته فروشگاهها بزرگ هستند و هر کدام چند فروشگاه محسوب میشوند، گفت: زیاد بودن تعداد واحدهای صنفی به نسبت جمعیت کشور، باعث شده هزینه و قیمت تمام شده برای واحدها بالا برود؛ بنابراین صنوف باید به این سمت حرکت کنند که سقف واحدهای صنفی را کم، محدود و کنترل کنند یا برای آن حریم تعیین کنند تا از یک حدی به صورت نامتقارن و بی رویه افزایش پیدا نکند.
سخنگوی اتاق اصناف ایران در ادامه به افزایش بی رویه رستورانها و فست فودها اشاره کرد و گفت: این در شرایطی است که مشتری آنها محدود و ثابت است که در یک محدود تقسیم میشود. پس هزینه ثابت میماند، اما درآمد آنها کمتر میشود. در نتیجه قیمت تمام شده آنها بالا میرود و در مواردی منجر به ورشکستگی و رقابت منفی بین رستورانها میشود؛ بنابراین به گفته وی ازدیاد واحدهای صنفی به نفع خود واحدهای صنفی هم نیست. برای مثال فروشگاههای پوشاک افزایش پیدا کرده، اما توجه به شرایط اقتصادی سالهای اخیر، تقاضا حتی ثابت نمانده و حتی کاهش هم پیدا کرده است.
نایب رئیس اتاق اصناف ایران در پاسخ به اینکه در چنین شرایطی چرا تعداد واحدهای صنفی هر سال افزایش پیدا میکند، اظهار کرد: مشکلاتی که در حوزه سرمایهگذاری و ایجاد اشتغال در بخش صنعت و کشاورزی وجود دارد باعث ایجاد این وضعیت شده است؛ بنابراین نبود سرمایه گذاری و اشتغال در بخشهای دیگر باعث شده اشتغال در بخش خدمات و اصناف بار شود.
وی افزود: یک فرد میتواند با ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون تومان یک واحد صنفی راه اندازی کند، در حالی که هزینه ایجاد هر شغل در صنایع سنگین حدود یک میلیارد تومان و در صنایع سبک حدود ۳۰۰ میلیون تومان است. همین موضوع باعث شده برخی افراد تحصیل کرده و دارای تخصص نیز به خردهفروشی روی بیاورند که اتفاق خوبی نیست و نشان میدهد این افراد نتوانستند شغل مورد نظر خود را پیدا کنند.