به گزارش صراط به نقل از نوبنیاد، ۱. اینک پس از “شکست مطلق” آقای قالیباف بهعنوان رئیس هیأت مذاکرهکننده ایرانی باید بهجای نشر “بیانیه تبیینی،” “بیانیه توضیحی” مینگاشت. مؤمنان مبعوث که رسالت “نظارت بر تفاهمنامه” را داشتند، در انتظار بودند که “توضیحها” و “پاسخها”ی ایشان را درباره نقض عهد آمریکا و اجرا نشدن شروط، بخوانند و نه چیز دیگر. ایشان با این بیانیه، از مواجهه با “پرسش واقعی و اصلی جامعه” گریخته و به کلیات پناه برده است. این فرار به جلو، مشهود و عیان است.
۲. ایشان در این بیانیه، نهتنها در مقابل اصرار بر نظر غلط خویش درباره ضرورت مذاکره با آمریکا، “عذرخواهی” و “اظهار پشیمانی” نکرده، بلکه همچنان بر مسیر غلطِ اندر غلط مذاکره با آمریکا، اصرار ورزیده است. این از عجایب روزگار است که او از “تجربه”، درس نمیآموزد و عاقبت وافری دارد که “مسیر غلط” را باز هم طی کند. او ادعا میکند که به “عقلانیت انقلابی” باور دارد و هم در عین حال، مذاکره با “قاتل رهبر شهید” را روا میشمارد و “انتقام خون رهبر شهید” را به امور دیگر ارجاع میدهد و بر مذاکرهای که “بن بست محض” است، لجاجت میورزد. این مسیر، نه “عقلانی” است و نه “انقلابی”. با تعبیرسازی تصنعی و پوشالی، حقیقت وجود انسانها، پنهان نمیماند.