استقلال؛ واژهای که باید دوباره تعریف شود
به گزارش خبرآنلاین،جاهد تأکید میکند که هر فیلمی که خود را «مستقل» یا «زیرزمینی» معرفی میکند، الزاماً از استقلال هنری برخوردار نیست. او معتقد است بخشی از موفقیت بینالمللی این آثار، به جای آنکه از نوآوری در زبان سینما ناشی شود، تحت تأثیر مضامین سیاسی و شرایط اجتماعی ایران قرار دارد؛ بهویژه موضوعاتی که پس از «زن، زندگی، آزادی» برای مخاطبان و نهادهای فرهنگی غربی برجستهتر شدهاند.
وقتی برچسبها مسیر جهانی فیلم را تعیین میکنند
از نگاه این منتقد، «زیرزمینی»، «ضدحکومتی»، «توقیفی» و «بدون مجوز» بودن، در کنار سانسور و محدودیتهای تولید، مجموعهای از عوامل را شکل دادهاند که میتواند یک فیلم ایرانی را برای جشنوارههای خارجی جذابتر کند. او معتقد است علاقه جشنوارهها به کشف صداهای مخالف و سرکوبشده، در کنار شرایط پرتنش تولید در ایران، باعث شده گاهی روایت و حاشیه سیاسی یک اثر بیش از ارزشهای سینمایی آن در مسیر دیدهشدن جهانی اثر تعیینکننده باشد.