مغز کودکان امروز در محاصره الگوریتم ویدیوهای چند ثانیهای، به «لذتهای برقآسا» عادت کرده است. به همین دلیل، جهان واقعی با کتابها و بازیهای فکریِ آرامش، برای آنها بیش از حد کند، حوصلهسربر و غیرقابلتحمل به نظر میرسد.
مهسا زحمتکش
واقعیت این است که پلتفرمهای نمایش ویدیوهای کوتاه مثل اینستاگرام ریلز، تیکتاک و یوتیوب شورتز، یک شهربازی دیجیتال رایگان نیستند؛ آنها دقیقترین آزمایشگاههای مهندسی رفتار بشرند. این ویدیوهای ۱۵ تا ۳۰ ثانیهای، درست مثل یک دستگاه پاداشدهی مکانیکی، مغز کودک را بمباران میکنند. سیستم عصبی کودک که هنوز در حال توسعه است، میان این همه هیاهوی رنگ، موسیقی و غافلگیریهای پیدرپی، فرصت نمیکند «توجه پایدار» را تمرین کند. در نتیجه، وقتی او را مقابل یک کتاب یا یک بردگیم قرار میدهیم که برای چشیدن لذت آن باید صبوری کند، مغز خطای «کمبود لذت» صادر میکند.