گروه فرهنگی: در جریان جنگ ۱۲ روزه اسرائیل علیه ایران، زنان ایرانی در گوشهگوشه کشور بیوقفه تلاش کردند؛ برخی در بیمارستانها و مراکز امدادی جان فشانی کردند، عدهای در کارگاههای داوطلبانه مشغول تهیه تجهیزات و کمکهای ضروری شدند، و گروهی دیگر بار اصلی پشتیبانی خانوادهها و محلات را به دوش کشیدند. با این حال، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ترجیح داد تمرکز خود را بر یک «اقدام شجاعانه» از سوی یک مجری زن بگذارد؛ اقدامی که منجر شد او نشان افتخار بگیرد، دان افتخاری تکواندو دریافت کند و حتی به سفر خارجی اعزام شود.
به گزارش بولتن نیوز ، این در حالی است که زنان بینام و نشان که در روزهای سخت جنگ واقعیترین بارها را به دوش کشیدند، حتی یک پیام تقدیر رسمی هم دریافت نکردند. این تضاد، بار دیگر بحث همیشگی رسانه ملی را زنده میکند: چرا گفتمان قهرمانسازی در صدا و سیما بیش از آنکه بازتابدهنده واقعیت میدان باشد، محصول نگاه نمایشی و تبلیغاتی است؟
مدیریت رسانهای کشور طی سالهای اخیر به دفعات نشان داده که قهرمانانش را نه براساس وسعت اثرگذاری واقعی، بلکه با توجه به ظرفیتهای تبلیغاتی برمیگزیند. ماجرای اخیر نمونهای عینی از همین روند است؛ جایی که یک حرکت نمادین و کوتاهمدت بیشتر از صدها ساعت فعالیت مستمر داوطلبانه زنان ایرانی دیده شد و برجسته گردید.