سرطان با افزایش سن شایعتر میشود و درمان آن در بزرگسالان مسنتر اغلب دشوارتر است. با وجود این، بیشتر پژوهشهای سرطان روی موشها این واقعیت را منعکس نمیکنند. کمتر از ۱۰ درصد از آزمایشهای انجامشده روی موشها از حیوانات مسن استفاده میکنند و پژوهشگران معمولاً به موشهایی تقریباً معادل انسانها در اوایل دهه ۲۰ زندگی متکی هستند.
به گزارش ایسنا به نقل از ساینسدیلی، این شکاف میتواند توضیح دهد چرا بسیاری از درمانهای سرطان که عملکرد خوبی در بررسیهای آزمایشگاهی دارند، در نهایت در آزمایشهای بالینی انسانی شکست میخورند.
یافتههای جدید «مرکز سرطان فاکس چیس»(Fox Chase Cancer Center) که در نشست سالانه انجمن پژوهش سرطان آمریکا ارائه شد، نشان میدهد که ملانوما در طول فرآیند پیری به یک شکل رفتار نمیکند. پژوهشگران دریافتند که گسترش سرطان در موشهای جوان در کمترین حد خود بود، در موشهای میانسال به بالاترین سطح خود رسید و سپس در موشهای بسیار پیر دوباره کاهش یافت.
دکتر «میچل فین»(Mitchell Fane)، پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: بیشتر آزمایشها روی موشهای بسیار جوان انجام میشوند که سیستم ایمنی سالم و کاملی دارند. شخصیسازی مراقبت در حال حاضر برای شخص جوانی که قرار نیست سمیت زیادی را تجربه کند، آسان است. درک چگونگی تأثیر درمانها بر بیماران مسنتر، گزینههای درمانی بیشتر و بهتری را در اختیار ما قرار میدهد.
پژوهشگران معتقدند یک گروه ویژه از سلولهای ایمنselectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();