نیمکت استقلال در سالهای اخیر بیش از آنکه صحنه اجرای یک پروژه فنی بلندمدت باشد، به ویترینی از تصمیمهای مقطعی بدل شده است.
برکناری ریکاردو ساپینتو از سرمربیگری استقلال نه یک تصمیم غافلگیرکننده، که حلقهای دیگر از زنجیرهای آشنا بود؛ زنجیرهای که سالهاست نیمکت این باشگاه را به میدان آزمون و خطا تبدیل کرده است.
ساپینتو با کارنامهای که از منظر نتایج داخلی قابل دفاع بود، استقلال را ترک میکند؛ مردی که حذف از رقابتهای سطح دوم آسیا را پایان راه نمیدانست و بر ثبات نسبی تیم در لیگ و جام حذفی تأکید داشت. اما مسئله در استقلال، صرفاً «نتیجه» نیست؛ مسئله، غیاب یک راهبرد پایدار مدیریتی است. در چنین ساختاری، حتی نتایج قابل قبول نیز ضمانتی برای تداوم نیستند.
