به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، خداوند متعال به عنوان وجودی مجرّد محصور در جهت خاصی نیست و از آن رو که وجودی مطلق و نامتناهی نیز هست، نمی توان جایی را تصوّر کرد که در آنجا حضور نداشته باشد. قرآن مجید نیز در آیه ۱۱۵ سوره بقره به این حقیقت اشاره کرده و می فرماید: «وَلِلّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَأَیْنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجْهُ اللّهِ»؛ (مشرق و مغرب از آن خداست پس به هر جای که رو کنید، همان جا رو به خداست). با این حال این سوال ممکن است به ذهن برسد که چرا هنگام عبادت لازم است رو به یک جهت خاص نمود و نماز را به طرف زاویه جغرافیایی معیّنی به عنوان «قبله» به جا آورد؟
پاسخ این است که نماز خواندن به طرف قبله نه از این جهت است که خداوند مکان یا جهت معیّنی دارد؛ بلکه از این نظر است که انسان ناچار است هنگام نماز به یک طرف متوجّه گردد. (۱)
البته اینکه خدا همه جا هست و انسان به هر طرف که رو کند روی به سوی او نهاده، لزوما این نتیجه را نمی دهد که به هر طرف می شود نماز خواند. کما اینکه خداوند همه زباشارات مدرسه الامام علی بن ابی طالب(علیه السلام)، ۱۳۷۷هـ. ش، چاپ اول، ص ۲۹۵.
(۲). همان.
(۳). ر. ک: وسائل الشیعة، شیخ حر عاملی، محمد بن حسن، مؤسسة آل البیت(علیهم السلام)، قم، ۱۴۰۹ هـ. ق، ج ۴، ص ۲۹۵.
(۴). پاسخ به پرسش های مذهبی، همان، ص ۲۹۶.
(۵). تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، ناصر، تهران، دار الکتب الإسلامیه، ۱۳۷۴ هـ. ش، چاپ اول، ج ۳، ص ۹.
(۶). الکافی، کلینی، محمد بن یعقوب بن اسحاق، محقق/ مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، تهران، دار الکتب الإسلامیه، ۱۴۰۷هـ. ق، چاپ چهارم، ج ۴، ص ۲۷۱.
(۷). پاسخ به پرسش های مذهبی، همان.
(۸). تفسیر نمونه، همان، ج ۵، ص ۹۰.
منبع: پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی