وسعت ایران، تنوع جغرافیایی و موقعیت منطقهای آن چالشهایی ایجاد میکند که در ونزوئلا وجود ندارد.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، سایت «نیو استیتسمن» در مقالهای به بررسی تحولات اخیر ایران پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
بیش از دو هفته پس از آنکه اعتراضات سراسری در سراسر ایران آغاز شد، خیابانهای بسیاری از شهرها اکنون آرامتر به نظر میرسند. با این حال، احتمال حمله نظامی ایالات متحده همچون سایهای سنگین بر سر کشور و رهبری آن قرار دارد.
در این دوره پرآشوب، دونالد ترامپ پیامهایی متناقض و گاه کاملاً متضاد ارسال کرده است. او در ۱۳ ژانویه در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» از ایرانیان خواست به اعتراضات ادامه دهند و نهادهای دولتی را تصرف کنند و افزود که «کمک در راه است».
تنها دو روز بعد، در ۱۵ ژانویه، ترامپ پستی را بازنشر کرد که در آن نقلقولی از وزیر امور خارجه ایران آمده بود. عباس عراقچی به فاکسنیوز گفته بود که ایران قصد اعدام معترضان را ندارد.
ترامپ این اظهارات را «خبر خوب» توصیف کرد. نیویورکتایمز در همان روز گزارش داد که بنیامین نتانیاهو از ترامپ خویهای امنیتی روبهرو هستند.
جنگ ۱۲روزه اخیر با اسرائیل نشان داد که حکومت تا چه اندازه میتواند در مواجهه با تهدید خارجی، احساسات ملیگرایانه را بسیج کند. در چنین شرایطی، روایت «دفاع از کشور» میتواند غالب شود.
در نتیجه، بخشهایی از جامعه که اکنون منتقد حکومت هستند، ممکن است موضعی تدافعی بگیرند یا از اعتراض فعال کنارهگیری کنند. بهجای تضعیف حکومت، مداخله خارجی میتواند به تعمیق دوقطبیها و افزایش خطر درگیری داخلی منجر شود.
پایانی خطرناک
بزرگترین خطر نه فروپاشی ناگهانی، بلکه فرسایش تدریجی کنترل دولت و تبدیل شدن ایران به میدان نبرد گروههای مسلح رقیب است—سرنوشتی که در کشورهایی مانند سوریه، لیبی و یمن مشاهده شده است.