اقتصاد۲۴- تمایل نشانهای داخلی به ادامه بازار انحصاری، به خوبی نشاندهنده ناموفقبودن سیاست ممنوعیت واردات با هدف حمایت از تولید داخل بوده است. آن هم در شرایطی که تجربه موفق دهه ۴۰ در توسعه تولید داخلی و به ویژه لوازم خانگی پیش روی سیاستگذاران قرار داشته است. اما گویی در همچنان بر پاشنه انحصارطلبی میچرخد و مونتاژکاران داخلی لوازم خانگی نیز همچون خودروسازان داخلی نیز به جای تلاش برای بالابردن کیفیت و کاهش قیمت، در راستای حفظ بازار انحصاری خود میکوشند.
استفاده تولیدکنندگان از ارز دولتی و قیمتگذاری همپای ارز آزاد
حتی پس از حذف سامانه نیما که محل سوءاستفادهها و رانتهای کلان بود نیز این تولیدکنندهها بین ۵ تا ۲۰ درصد به قیمت محصولات خود افزودهاند. این در حالی است که به گفته تولیدکنندگان بازار لوازم خانگی نیز راکد بوده و مردم رغبت یا توان اقتصادی خرید نداشتهاند. پس از ممنوعیت واردات ۲ هزار کالا از جمله لوازم خانگی در سال ۱۳۹۷، این سیاست درباره لوازم خانگی هر سال تمدید شد تا نشانهای داخلی بتوانند خود را به سطح محصولات مشابه خارجی برسانند. آنها حتی پس از سه سال و وقتی زمزمههای آزادسازی واردات لوازم خانگی مطرح شده بود، در نامهای به رهبری با همین توجیه که در حال پاگرفتن هستند و نباید اجازه واردات به لوازم خارجی داد، بازار انحصاری خود را تامین کردند. با این همه، مونتاژکاران داخلی چندین بار قیمت کالاهای خود را افزایش دادند، در حالی که کیفیت آنها همپای محصولات خارجی رشد نکرد. این روند انتقادات رهبری را نیز در پی داشت که بازتاب بسیاری پیدا کرد.