به گزارش مجله خبری نگار، این روزها، با ادامه قطعی اینترنت، مشکلات اقتصادی و… بسیاری از ما وقت آزاد بیشتری نسبت به قبل داریم. درسرمای هوا هم دسترسی به تفریحهای رایگان بیرون از خانه مثل پارک و… سخت میشود، پس چشمها ناخودآگاه به سمت تلویزیون، خیره میماند؛ جایی که قرار است مرهمی بر خستگی روزمره و تلاطمهای سخت اقتصادی باشد. اما افسوس که این امید، چندان به ثمر نمینشیند. در خاطرات نه چندان دور، بهیاد داریم که با دو یا سه شبکه محدود، گاهی برای یک برنامه یا سریال خاص خیابانها خلوت میشد؛ از «سلطان و شبان»، «سالهای دور از خانه» و «روزی روزگاری» تا کمدیهای دهه هشتاد عطاران یا دوبلههای تماشایی سریالهای خارجی که همه خانواده را پای گیرنده میکشاندند. آن روزها، تلویزیون صرفاً سرگرمی نبود؛ بستری برای گفتوگو و خاطرهسازی بود. اما حالا در شبهای بلند زمستان، وقتی دسترسی سابق به سرگرمیهای نمایش خانگی و شبکههای اجتماعی را نداریم، کنترل بهدست شبکههای متعدد تلویزیون را یکی پس از دیگری بالا و پایین میکنیم، به امید یافتن برنامهای که صرفاً برای دقایقی حالمان را خوش کند یا حداقل ذهنمان را از دغدغههای اقتصادی و اجتماعی دور کند.