چرا تقویت «مقاومت ملی» بدون رفع زخم‌های داخلی محکوم به شکست است؟

سخنان اخیر دبیرشورای عالی امنیت ملی درباره ضرورت تقویت مفهوم «مقاومت ملی» در نشستی با جمعی از صاحب‌نظران علوم انسانی، بحث کهنه، اما همیشه تازه‌ای را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت: چگونه می‌توان مقاومت ملی را از یک شعار به واقعیتی عینی تبدیل کرد؟
چرا تقویت «مقاومت ملی» بدون رفع زخم‌های داخلی محکوم به شکست است؟
سخنان اخیر دبیرشورای عالی امنیت ملی درباره ضرورت تقویت مفهوم «مقاومت ملی» در نشستی با جمعی از صاحب‌نظران علوم انسانی، بحث کهنه، اما همیشه تازه‌ای را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت: چگونه می‌توان مقاومت ملی را از یک شعار به واقعیتی عینی تبدیل کرد؟

علی اکبر حسینی مجد، کارشناس مسائل سیاسی در یادداشت اختصاصی برای سرویس جامعه خبرگزاری آنا نوشت: مقاومت ملی، نه صرفاً یک انگاره ذهنی که نخبگان سیاسی آن را طراحی کنند، بلکه خصلتی است که در بستر تاریخی و فرهنگی ملت‌ها شکل می‌گیرد. تجربه ایران و جهان نشان می‌دهد هرجا این مفهوم بر پایه‌های استوار استقرار یافته، توانسته در برابر بحران‌ها ایستادگی کند؛ اما هرجا صرفاً به ابزاری تبلیغاتی تبدیل شده، با اولین فشار فرو ریخته است.

درس جنگ دوازده روزه

ملموس‌ترین نمونه این نوع مقاومت در ایران معاصر، جنگ دوازده روزه اخیر بود. اما واقعیت تلخ این است که بدون فهم دقیق ریشه‌های پیدایش و مکانیزم‌های استمرار چنین پدیده‌ای، نمی‌توان انتظار تکرار موفق آن را داشت. دشمن نیز این را می‌داند؛ اگر در مقاومت مسلحانه به اهداف خود نرسد، پلان بعدی‌اش درهم‌شکستن همین روحیه مقاومت از درون است.

منبع  : خبرگزاری آنا

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *