سید محمد عیسینژاد و پرهام مداح در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی مینویسند: چرا ایالات متحده بهرغم حفظ برتری ساختاری در موازنه قدرت سخت، در مواجهه با جمهوری اسلامی ایران همواره در آستانه «تهدید حداکثری» متوقف شده و از ورود به یک منازعه نظامی فراگیر و پربسامد پرهیز کرده است؟ آیا این الگو بازتاب نوعی تزلزل تاکتیکی در حلقه تصمیمگیری دونالد ترامپ است، یا از دگرگونی در عقلانیت راهبردی واشنگتن، منطق اجبار متقابل و محدودیتهای تبدیل قدرت قهری به نظم سیاسی پایدار حکایت دارد؟
نویسندگان: سید محمد عیسینژاد، دکتری جغرافیای سیاسی – ژئوپولتیک خاورمیانه و پرهام مداح، دکتری روابط بین الملل
دیپلماسی ایرانی: این گزارش بر این فرض استوار است که تناقض ظاهری میان «تهدید حداکثری» و «پرهیز از جنگ» را نمیتوان صرفاً با ویژگیهای شخصیتی ترامپ یا موازنه نظامی توضیح داد. آنچه امروز رفتار واشنگتن را شکل میدهد، گذار از منطق کلاسیک «پیروزی در جنگ» به منطق جدید «تبدیل قدرت نظامی به دستاورد سیاسی پایدار» است. از این منظر، مسئله اصلی آمریکا دیگر آغاز جنگ نیست؛ بلکه یافتن راهی برای پایان دادن موفقیتآمیز به آن، بدون گرفتار شدن در چرخهای از هزینههای سیاسی، اقتصادی و امنیتی است.