در سینمای ایران، کارگردانان خیلی زود صاحب «جهان» سینمایی خودشان میشوند؛ نه اینکه واقعا در خلق جهانی با ویژگیهای خاص و منحصربهفرد که آنها را از همقطارانشان متمایز سازد توانا باشند، اما گستره محدود این سینما، در جنبههای مختلفش، اغلب تماشاگران و منتقدان را که چشمبهراه تحولی در فرم و محتوای فیلمها هستند، خیلی زود به استقبالِ اندک انحرافی از هنجار و شیوه متداول سوق میدهد. در این وضعیت عجیب نیست که سالانه چند استعداد نو یا کارگردانانی با جهان خاص خودشان در سینمای ایران ظهور میکنند، اما کمی که گردوخاکها میخوابد و چشمها به بودنشان عادت میکند، معلوم میشود که نه خبری از سبکی تازه است، نه حرفی نو و نه روایتی امتحاننشده. سروش صحت یکی از مصادیق این وضعیت در سینمای ایران است که با همان اولین فیلمش، «جهان با من برقص»، برای عدهای از تماشاگران و منتقدان، موفق به خلق جهانی خاص شد که در فیلم بعدیاش، «صبحانه با زرافهها»، نیز امتداد پیدا کرد. حالا جدیدترین فیلم او، «استخر»، بهوضوح با واکنشهایی کمتر ستایشآمیز مواجه شده و فروش کمتر آن از درام تلخ «زندهشور» نیز مؤید همین سرخوردگی از تازهترین ساخته صحت است. اما چرا فیلم جدید صحت به دل تماشاگران ننشسته است؟
شوخیهای صحت در فیلمهایش (و حتی سریالهای «لیسانسیهها» و «مگه تمام عمر چندتا بهاره؟») به موقعیت وابسته است، نه دیالوگهای بامزه. ممکن است صحنهای کاملاً جدی باشد، اما به خاطر موقعیت و رفتار شخصیتها خندهدار جلوه کند. عموم صحنههای کمیک «استخر» این ویژگی را دارند که در خنده گرفتن از تماشاگر کاملا ناموفقاند. مثلا شوخی با سیگار کشیدن سهیل (با بازی سورنا صحت) و قول دادن به پدرش، امیر (با بازی امین حیایی)، برای ترک کردن ذاتا فاقد آن نمک و کشش لازم برای اثرگذاری این صحنه تکراری است. این بیاثری حاصل اجرای بد و البته بیمایگی خود موقعیت است.