به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حجتالاسلام یوسفزاده کارشناس مسائل خانواده، به یکی از دغدغههای اساسی خانوادهها در زمینه تربیت نوجوانان پرداخته است که تقدیم شما فرهیختگان میشود.
پرسش:
* ما یک پسر نوجوان پانزدهساله داریم. بزرگترین مشکل ما با او این است که اصلاً با ما ارتباط برقرار نمیکند. تمام وقتش را در اتاقش و با موبایل و بازیهای کامپیوتری میگذراند. هر زمان که میخواهیم با او صحبت کنیم یا نصیحتش کنیم، بحثمان میشود. نگران آیندهاش، دوستانش و درسش هستیم. زبان مشترکی با او پیدا نمیکنیم.
پاسخ:
خانوادههایی که دارای فرزند نوجوان هستند، اغلب با مرحلهای چالشبرانگیز روبرو میشوند که میتواند نظم و تعادل خانواده را مختل کند. تعامل والدین، بهویژه با نخستین فرزند نوجوان، معمولاً با چالشهایی همراه است و حتی میتواند بر روابط خود پدر و مادر نیز تأثیرگذار باشد. در واقع، گاهی والدین احساس میکنند که فرزندانشان دگیتان – یعنی زمانی که کودک شما به نوجوانی تبدیل میشود – این مرحله، نوجوانی زندگی خانوادگی شماست. کنارگیری ظاهری نوجوان از خانواده، در واقع تلاشی برای یافتن و ساختن هویت مستقل اوست و نه لزوماً طرد کردن والدین.
نکته دوم، تغییر رویکرد والدینی از کنترل به سمت ارتباط است. در روایات اسلامی نیز به این امر اشاره شده است: هفت سال اول زندگی کودک، دوره مهربانی و بازی؛ هفت سال دوم، دوره کنترل، مدیریت و آموزش ادب؛ و هفت سال سوم، دوره وزاره یا مشورت. در این مرحله، باید ارتباط پایاپای برقرار کرد و آن را پرورش داد تا نوجوان به عنوان محصول و آیندهدار خانواده رشد کند.
منبع: حوزه