در سالهای اخیر، صنعت نفت و پتروشیمی ایران در مسیر دشوار خود برای توسعه و خودکفایی، شاهد حضور مدیرانی بوده که با دانش، تعهد و نگاهی ملی توانستهاند بخشهای قابل توجهی از این صنعت را پویا و سودآور کنند. اما در همین مسیر، جریانی خزنده و هدفمند، به جای نقد منصفانه، به تخریب سازمانیافته این مدیران روی آورده است.