سهشنبه ۲۶ خرداد ۱۴۰۵ – ۱۲:۳۰
وجود اضطراب پس از تجربه بحران، لزوماً نشانه ضعف روانی یا ناتوانی فرد در سازگاری نیست. بسیاری از این واکنشها طبیعی هستند و در میان افرادی که دورهای از ناامنی، نگرانی یا فشار روانی را تجربه کردهاند، مشاهده میشوند. ذهن انسان برای بازسازی احساس امنیت به زمان نیاز دارد و این فرایند برای همه افراد با سرعت یکسان اتفاق نمیافتد.
به گزارش سلامت نیوز به نقل از پیام ما، این روزها افراد زیادی از تجربهای مشابه سخن میگویند؛ از شبهایی که خواب در آنها زودتر از همیشه آشفته میشود، از ذهنی که مدام درگیر پیشبینی اتفاقات بعدی است و از نگرانیهایی که حتی در ساعتهای آرام روز نیز رهایشان نمیکند. برخی از افراد میگویند با وجود آنکه شرایط نسبت به گذشته آرامتر شده، همچنان احساس ناامنی میکنند یا نمیتوانند تمرکز و آرامش سابق خود را به دست آورند. پرسش مشترک بسیاری از آنها این است که چرا با وجود فاصله گرفتن از لحظه خطر، هنوز احساس امنیت و آرامش به زندگی بازنگشته است؟
پاسخ این پرسش را باید در شیوه عملکرد مغز انسان در شرایط بحران جستوجو کرد. هنگامی که فرد با موقعیتی تهدیدکننده روبهرو میشود، مغز بهطور طبیعی وارد وضعیت آمادهباش میشود. این واکنش بخشی از سازوکار بقاست؛ سازوکاری که طی هزاران سال تکامل یافته تا انسان را در برابر خطر محافظت کند. در چنین شرایطی، بدن و ذهن برای واکنش سریعتر آماده میشوند، میزان هوشیاری افزایش مییابد و توجه فرد بیشتر بر نشانههای تهدید متمرکز میشود.