عصر ایران ؛ جعفر محمدی – این که باید بدیهیات را بارها شرح دهیم، از مصائبی است که گریبان کشور ما را گرفته اند ولی چه چاره که سوفسطائیان و کسانی که نقاشی مار می کشند، تریبون دار شده اند و “مأموریت” شان نیز فریفتن خلق است.
یکی از حرف هایی که اینان با صدای بلند می گویند و چون مدام تکرارش می کنند، بسیاری نیز باورش کرده اند این است که در سیاست خارجی جاری، نباید با دشمن – و مشخصاً آمریکا – مذاکره کرد. آنها مذاکره معادل “تسلیم” می خوانند و می گویند وقتی دشمن دو بار وسط مذاکر حمله کرد، برای چه باید مسیر دیپلماسی را طی کنیم؟ آنها جنگ را تجویز می کنند و حتی می گویند باید حمله پیشدستانه کنیم.
در این نوشتار، سعی می کنم، مختصر و انشاءالله مفید به این موضوع بپردازم؛ هر چند که می دانم مرغ سفسطه گرایان سیاست باز، یک پا دارد و از این رو ، مخاطبم کسانی اند که فارغ از حب و بغض، اهل اندیشه اند.
مهم ترین نکته ای که مقدمه ضرروی بحث است این که “نه مذاکره و نه جنگ ، هیچ کدام شان، اصالت و موضوعیت ندارند”. هر دوی اینها، ابزارها و امکان هایی در خدمت کشورها هستند که در مسیر منافع ملی شان از آنها بهره ببرند؛ پس این دو ، “طریقیت” دارند، نه “موضوعیت”.
در شرایط کنونی، اگر کسی بگوید باید صرفاً بر روی دیپلماسی متمرکز شویم و گزینه نظامی را کنار بگذاریم، حتی دیپلماسی را هم نمی شناسد چرا که مجموعه توانمندی های یک کشور، از const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();