جواد حیراننیا، مدیر گروه مطالعات خلیج فارس مرکز مطالعات خاورمیانه ایران، گفت که ایران در ابتدا ویتکاف را یک فرد معتدل در حلقه داخلی ترامپ میدید و بر همین اساس نقش او را پذیرفت. زمانی که کوشنر پیش از دور فوریه به مذاکرات پیوست، تهران با توجه به نزدیکی او به ترامپ، آن را نشانه جدیت تلقی کرد.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، الجزیره در گزارشی به بررسی نقش «جی دی ونس» معاون رئیس جمهور آمریکا در مذاکرات با ایران و دلایل ترجیح تهران به گفتوگو با وی پرداخته که در ادامه آمده است.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، (پیش از آتش بس) در برابر خبرنگاران در کاخ سفید، در پاسخ به این سوال که آیا آتشبس با ایران قابل دستیابی است، گفت: «ما یک طرف فعال و مشتاق در آن سوی میز داریم.» او افزود که طرح روی میز «گامی مهم» است، اما بلافاصله تأکید کرد که «به اندازه کافی خوب نیست».
ترامپ در پاسخ به این سوال که چه کسی رهبری تلاش دیپلماتیک واشنگتن را بر عهده دارد، آنچه را که روزها از طریق کانالهای پشت پرده در جریان بود، تأیید کرد و گفت: «آنها این کار را همراه با مارکو و جی. دی انجام میدهند. ما افراد متعددی داریم که این کار را انجام میدهند.» او برای اولین بار، معاون رئیسجمهور، جی. دی. ونس، و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، را در فه به طور گسترده به عنوان یکی از نامزدهای اصلی نامزدی حزب جمهوریخواه در سال ۲۰۲۸ دیده میشود، باید بین وفاداری به ترامپ و تردید نسبت به درگیریهای طولانی مدت در خاورمیانه تعادل ایجاد کند.
تحلیلگران خاطرنشان کردند که هم ونس و هم روبیو با خطراتی مواجه هستند. حمایت روبیو از جنگ در صورت طولانی شدن یا پایان بد جنگ میتواند به یک نقطه ضعف تبدیل شود. در همین حال، ونس اگر بیش از حد از موضع ترامپ فاصله بگیرد، در خطر بیوفایی به نظر رسیدن قرار دارد.
قرار گرفتن در موقعیتی به عنوان فردی که برای پایان جنگ کار کرد، راهی احتمالی برای عبور از این تنش ارائه میدهد. این محاسبه در تهران بیتوجه نمانده است. حیراننیا گفت: «این امر در داخل ایران این تصور را ایجاد کرده است که معاون رئیسجمهور رویکردی محتاطانه برای ایفای نقش ریاستجمهوری در آینده در پیش گرفته است، در حالی که در درون سیستم ترامپ فعالیت میکند، سعی در حفظ رویکردی مستقل دارد.»