یکی از بزرگترین اشتباهاتی که خانوادهها از سر دلسوزی مرتکب میشوند، تبدیل کردن سالمند به یک فرد کاملاً «مراقبتپذیر» و منفعل است.
طاهره چک
با افزایش امید به زندگی در سراسر جهان، چگونگی سپری کردن دوران سالمندی به یکی از مهمترین دغدغههای خانوادهها و سیستمهای بهداشت و درمان تبدیل شده است.
سازمان جهانی بهداشت (WHO) مفهومی به نام «سالمندی فعال» (Active Aging) را مطرح کرده است که بر بهینهسازی فرصتها برای سلامت، مشارکت و امنیت به منظور افزایش کیفیت زندگی در دوران پیری تأکید دارد.
یکی از بزرگترین اشتباهاتی که خانوادهها از سر دلسوزی مرتکب میشوند، تبدیل کردن سالمند به یک فرد کاملاً «مراقبتپذیر» و منفعل است. این رویکرد نه تنها به مرور زمان توانمندیهای فیزیکی و شناختی فرد را کاهش میدهد، بلکه حس ارزشمندی و عزتنفس او را نیز از بین میبرد.
ما در این گزارش با تکیه بر منابع معتبر بینالمللی مانند مؤسسه سالمندی (NIA) و سازمان جهانی بهداشت به بررسی راهکارهایی میپردازیم که چگونه میتوان سالمندان را در محیط خانه به افرادی «مشارکتپذیر»، مستقل و فعال تبدیل کرد.