روزنامه اطلاعات نوشت: ساعت هنوز هشت نشده، اما خیابان را ترافیک سنگینی فرا گرفته است. همه میدانند دلیل این ترافیک چیست: تعطیلی آموزشگاه زبان.
بچههای کمسنوسال یکی پس از دیگری از درِ کوچک آموزشگاه بیرون میآیند. دو دختر نوجوان در حالی که به انگلیسی با هم حرف میزنند پا به پیادهرو میگذارند. به سمت معلمشان برمیگردند و با گفتن چند جمله انگلیسی از او خداحافظی میکنند. خانمی با لهجهای غلیظ به این معلم زبان رسیده و به کودک خردسالش میگوید: «!Say hello to the teacher» [به معلم سلام کن] و صدای پسربچه را میشنوم که بریدهبریده این جمله را تکرار میکند.
مدیر این آموزشگاه زبان میگوید: «از دو ماه پیش ظرفیت کلاسهای ما پر شده اما هنوز هم روزانه تماس میگیرند که آیا جا باز نشده؟»
این تصویر، بخشی از واقعیتی بزرگتر در جامعه امروز ایران است؛ تمایل رو به رشد و در برخی موارد تبآلود به یادگیری زبان دوم بهویژه انگلیسی. تعدد آموزشگاههای حضوری و پلتفرمهای مجازی آموزش زبان، گواه دیگری بر این گرایش جمعی است.
ضرورت زبانآموزی
محسن ۴۲ سال دارد و دانشآموخته مهندسی عمران است. میگوید: «سالها بعد از فارغالتحصیلی بود که فهمیدم اگر بخواهم کار درستوحسابی پیدا کنم، بدون زبان هیچم. الان دو سال است که دارم زبان میخوانم و با یک استاد خصوصی آنلاین کار میکنم.»
مانند محسن، ب!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
