حمله نیروی هوایی رژیم اسرائیل به حریم کشورمان باعث شد موضوع پدافند دوباره به کانون توجهات تحلیلگران نظامی تبدیل شود. یکی از اصلیترین سوالات این بود که «چرا سامانههای پدافندی سنگین و دوربرد ایران نظیر اس-۳۰۰ در این درگیری به اندازه سامانه بومی باور ۳۷۳ وارد عمل نشدند؟»
به گزارش سرویس سیاسی تابناک، طبق اعلام ستاد پدافند مرکزی خاتم الانبیا (ص) ۹۰ درصد پرتابههای رژیم صهیونیستی منهدم و رهگیری شده اما حالا زمان مناسبی است به تحلیل فنی سامانههای پدافندی بپردازیم:
برای درک بهتر این موضوع باید به ویژگیهای فنی سامانههای پدافندی و چالشهای موجود در مقابله با تهدیدات مدرن توجه کرد. سامانههای پدافندی مانند اس-۳۰۰ و صیاد به دلیل طراحی و تکنولوژی خاص خود دارای قابلیتهای محدودی هستند. به عنوان مثال ریزپرندههایی که در این حمله استفاده شدند با وزن حدود ۲ کیلوگرم، موتورهای سوپر سایلنت و بدنهای از جنس کامپوزیت به سختی قابل شناسایی و رهگیری هستند. این موضوع بهویژه در شرایطی که این سامانهها باید با تکنولوژیهای پیشرفته امروزی مقابله کنند چالشبرانگیز است.
سامانه اس 300 روسی در خدمت پدافند ایران
نمونه برد بلند و سنگین موشک کروز ای جی ام ۱۵۸ جی اس اس که در غلاف داخلی هواپیمای جنگنده اف۳۵ آمریکایی نصب میشود . این سامانه پدافندی حاصل مهندسی معکوس مهندسان ایرانی و خلاقیت ایرانی است که با تجربه پنجم آبان 1403 حتما اشکالات احتمالی آن هم برطرف خواهد شد و برای دفاع از آسمان کشورمان آمادهتر از قبل خواهد بود. میتوان پیشبینی کرد که سامانه باور 373 به مرور به عنوان یک سیستم پدافندی کاملا اختصاصی و و محرمانه مانند سامانههای پاتریوت و گنبد آهنین دربیاید. سید محمد آصف