به گزارش مجله خبری نگار، در سینمای ایران، کارگردانان خیلی زود صاحب «جهان» سینمایی خودشان می‌شوند؛ نه اینکه واقعا در خلق جهانی با ویژگی‌های خاص و منحصر‌به‌فرد که آنها را از هم‌قطارانشان متمایز سازد توانا باشند، اما گستره محدود این سینما، در جنبه‌های مختلفش، اغلب تماشاگران و منتقدان را که چشم‌به‌راه تحولی در فرم و محتوای فیلم‌ها هستند، خیلی زود به استقبالِ اندک‌انحرافی از هنجار و شیوه متداول سوق می‌دهد. در این وضعیت عجیب نیست که سالانه چند استعداد نو یا کارگردانانی با جهان خاص خودشان در سینمای ایران ظهور می‌کنند، اما کمی که گردوخاک‌ها می‌خوابد و چشم‌ها به بودنشان عادت می‌کند، معلوم می‌شود که نه خبری از سبکی تازه است، نه حرفی نو و نه روایتی امتحان‌نشده. سروش صحت یکی از مصادیق این وضعیت در سینمای ایران است که با همان نخستین فیلمش، «جهان با من برقص»، برای عده‌ای از تماشاگران و منتقدان، موفق به خلق جهانی خاص شد که در فیلم بعدی‌اش، «صبحانه با زرافه‌ها»، نیز امتداد پیدا کرد. حالا جدیدترین فیلم او، «استخر»، به‌وضوح با واکنش‌هایی کمتر ستایش‌آمیز مواجه شده و فروش کمتر آن از درام تلخ «زنده‌شور» نیز مؤید همین سرخوردگی از تازه‌ترین ساخته صحت است. اما چرا فیلم جدید صحت به دل تماشاگران ننشسته است؟