به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، زندهیاد علامه محمدتقی جعفری که بین مردان و زنان علم در ایران و جهان شهره بود، امام حسین (ع) را شهید فرهنگ پیشرو انسانیت میخواند و ضمن کنایه به غربیها میگفت: فاصله جمله کسی را که میگوید «من مهمانم را از خانهام که بهعنوان پناهگاه برای خود انتخاب کرده، بیرون نخواهم کرد تا زندگیاش در خطر نابودی قرار بگیرد اگرچه به نابودی زندگی خودم تمام شود» تا آنجمله که میگوید «من هدف و دیگران وسیله!» فاصله بین انسان و ضد انسان است.
اینعالم شیعه بر اینباور بود آنمتفکر در علوم انسانی یا فیلسوفی که نمیداند انسانی را باید بشناسد و بشناساند که در حد کمال اعلا شخصیتی به نام حسین (ع) و در قعر پستیها فردی بهنام یزید دارد، نباید درباره ماهیت یا مختصات بشری اظهار نظر کند.
علامه جعفری معتقد بود باید بیپرده صحبت کرد و از سخنان ضد انسانی «توماس هابز»ها و «نیچه»ها نترسید. او میگفت اگر «چنگیز»های آسیا و «نرون»های اروپا با آنهمه کشتار و خونریزی نتوانستند آخرینضربه مرگآور را بر همه انسانها فرود بیاورند، اینبیماران با نداهایی که سر میدهند، آگاهانه یا ناآگانه، آخرین تیر شتر در مطلب «چرایی گریه بر امام حسین (ع) در کلام شیخ حسین انصاریان/شعیب پیامبر چگونه گریه میکرد؟» به آن پرداختهایم.
علامه جعفری هم درباره اینمساله عقیدتی – عرفانی میگوید منبع جوشان جریان اشکهای پاک و مقدس عزاداران امام حسین (ع) که از طراوت حیات گریهکنندگان حکایت میکند، همان خون پاک و حیاتبخش حسین (ع) و حسینیان است که در دشت سوزان نینوا بر زمین ریخته شده است. طبیعی است که تا آنمنبع الهی در درون انسانهای پاک به فوران خود ادامه میدهد، چشمهسار اشکهای حسینی نیز به جریان خود ادامه خواهد داد.